lunes, 31 de agosto de 2020

Mensaje Patriarcal para la Indicción (2020)


+ B A R T O L O M É
POR LA MISERICORDIA DE DIOS, ARZOBISPO DE CONSTANTINOPLA-NUEVA ROMA
Y PATRIARCA ECUMÉNICO
A TODA LA PLENITUD DE LA IGLESIA
GRACIA, PAZ Y MISERICORDIA
DEL ARTÍFICE DE TODA LA CREACIÓN
NUESTRO SEÑOR, DIOS Y SALVADOR JESUCRISTO

Queridos hermanos Jerarcas e hijos amados en el Señor,

Es una convicción compartida que, en nuestro tiempo, el medio ambiente está amenazado como nunca antes en la historia de la humanidad. La magnitud de esta amenaza se manifiesta en el hecho de que lo que está en juego ya no es la calidad, sino la preservación de la vida en nuestro planeta. Por primera vez en la historia, el hombre es capaz de destruir las condiciones de vida en la tierra. Las armas nucleares son el símbolo del titanismo prometeico del hombre, la expresión tangible del "complejo de omnipotencia" del "hombre-dios" contemporáneo.


Al utilizar el poder que proviene de la ciencia y la tecnología, lo que se revela hoy es la ambivalencia de la libertad del hombre. La ciencia sirve a la vida; contribuye al progreso, al tratamiento de enfermedades y muchas condiciones hasta ahora consideradas “fatídicas”; crea nuevas perspectivas positivas para el futuro. Sin embargo, al mismo tiempo, proporciona al hombre medios todopoderosos, cuyo mal uso puede volverse destructivo. Estamos experimentando la creciente destrucción del medio ambiente, de la biodiversidad, de la flora y fauna; la contaminación de los recursos acuáticos y de la atmósfera, el progresivo colapso del equilibrio climático, así como otros excesos de límites y medidas en muchas dimensiones de la vida. El Santo y Gran Concilio de la Iglesia Ortodoxa (Creta, 2016) decretó justa y espléndidamente que “el conocimiento científico no moviliza la voluntad moral del hombre, que conoce los peligros pero sigue actuando como si no lo supiera”. (Encíclica, § 11)

Es evidente que la protección del bien común, de la integridad del medio ambiente, es responsabilidad común de todos los habitantes de la tierra. El imperativo categórico contemporáneo para la humanidad es que vivamos sin destruir el medio ambiente. Sin embargo, si bien a nivel personal y a nivel de muchas comunidades, grupos, movimientos y organizaciones, hay una demostración de gran sensibilidad y responsabilidad ecológica, las naciones y los agentes económicos son incapaces -en nombre de las ambiciones geopolíticas y la “autonomía de la economía ”- de adoptar las decisiones correctas para la protección de la creación, y en su lugar cultivan la ilusión de que la supuesta destrucción ecológica global es un invento ideológico de movimientos ecológicos y que el medio ambiente tiene el poder de renovarse. Sin embargo, la pregunta crucial sigue siendo: ¿cuánto más aguantará la naturaleza las discusiones y consultas infructuosas, así como cualquier retraso adicional en la adopción de acciones decisivas para su protección?


El hecho de que, durante el período de la pandemia del nuevo coronavirus Covid-19, con las restricciones obligatorias de movimiento, el cierre de fábricas y la disminución de la actividad y producción industrial, observemos una reducción de la contaminación y el deterioro de la atmósfera ha demostrado el carácter antropogénico de la crisis ecológica contemporánea. Una vez más quedó claro que la industria, los medios de transporte contemporáneos, el automóvil y el avión, la prioridad indiscutible de los indicadores económicos y similares, impactan negativamente en el equilibrio ambiental y que un cambio de rumbo hacia una economía ecológica constituye un inquebrantable necesidad. No existe un progreso genuino que se base en la destrucción del medio ambiente natural. Es inconcebible que adoptemos decisiones económicas sin tener también en cuenta sus consecuencias ecológicas. El desarrollo económico no puede seguir siendo una pesadilla para la ecología. Estamos seguros de que existe una forma alternativa de estructura y desarrollo económico más allá del economismo y la orientación de la actividad económica hacia la maximización del lucro. El futuro de la humanidad no es el ‘homo œconomicus’.

El Patriarcado Ecuménico, que en las últimas décadas ha sido pionero en el campo de la protección de la creación, continuará con sus iniciativas ecológicas, la organización de jornadas ecológicas, la movilización de sus fieles y en especial de la juventud, la promoción de la protección del medio ambiente como tema fundamental para el diálogo interreligioso y las iniciativas comunes de las religiones, los contactos con líderes e instituciones políticas, la cooperación con organizaciones medioambientales y movimientos ecologistas. Es evidente que la colaboración para la protección del medio ambiente crea vías adicionales de comunicación y posibilidades para nuevas acciones comunes.

Reiteramos que las actividades ambientales del Patriarcado Ecuménico son una extensión de su autoconciencia eclesiológica y no suponen una simple reacción circunstancial a un nuevo fenómeno. La vida misma de la Iglesia es una ecología aplicada. Los sacramentos de la Iglesia, toda su vida de culto, su ascetismo y vida comunitaria, la vida cotidiana de sus fieles, expresan y generan el más profundo respeto por la creación. La sensibilidad ecológica de la ortodoxia no fue creada por la crisis ambiental contemporánea sino que surgió de ella. La lucha por la protección de la creación es una dimensión central de nuestra fe. El respeto por el medio ambiente es un acto de doxología del nombre de Dios, mientras que la destrucción de la creación es una ofensa contra el Creador, totalmente irreconciliable con los principios básicos de la teología cristiana.

Muy honorables hermanos y muy amados hijos,

Los valores ecológicos de la tradición ortodoxa, precioso legado de los Padres, constituyen un cortafuegos contra la cultura cuyo fundamento axiológico es el dominio del hombre sobre la naturaleza. La fe en Cristo inspira y fortalece el esfuerzo humano incluso ante los inmensos desafíos. Desde la perspectiva de la fe, somos capaces de descubrir y valorar no solo las dimensiones problemáticas, sino también las posibilidades y perspectivas positivas de la civilización contemporánea. Hacemos un llamado a los jóvenes hombres y mujeres ortodoxos para que se den cuenta de la importancia de vivir como cristianos fieles y como personas contemporáneas. La fe en el destino eterno del hombre fortalece nuestro testimonio en el mundo.

Con este espíritu, desde El Fanar, os deseamos a todos un nuevo año eclesiástico propicio y bendito, fructífero en obras semejantes a las de Cristo, para beneficio de toda la creación y para gloria del omnisapiente Creador de todos. E invocamos sobre vosotros, a través de la intercesión de la Santísima y Bienaventurada Madre de Dios, la gracia y la misericordia del Dios de las maravillas.

1 de septiembre de 2020
+ Bartolomé de Constantinopla
Ferviente suplicante de todos ante Dios

Mensagem Patriarcal para a Indição (2020)


✠ BARTOLOMEU
PELA MISERICÓRDIA DE DEUS ARCEBISPO DE CONSTANTINOPLA-NOVA ROMA E PATRIARCA ECUMÊNICO
A TODO A PLENITUDE DA IGREJA
GRAÇA, PAZ E MISERICÓRDIA DO ARTÍFICE DE TODA A CRIAÇÃO, NOSSO SENHOR, DEUS E SALVADOR JESUS CRISTO

Queridos Irmãos Hierarcas e filhos amados no Senhor,

É uma convicção comum que, em nosso tempo, o meio ambiente está ameaçado como nunca antes na história da humanidade. A magnitude dessa ameaça se manifesta no fato de que o que está em jogo não é mais a qualidade, mas a preservação da vida em nosso planeta. Pela primeira vez na história, o homem é capaz de destruir as condições de vida na terra. As armas nucleares são o símbolo do titanismo prometeico do homem, a expressão tangível do «complexo de onipotência» do «homem-deus» contemporâneo.

Ao usar o poder que vem da ciência e da tecnologia, o que se revela hoje é a ambivalência da liberdade do homem. A ciência serve à vida; contribui para o progresso, para o enfrentamento de enfermidades e de muitos agravos até então considerados «fatais»; cria novas perspectivas positivas para o futuro. No entanto, ao mesmo tempo, fornece ao homem meios poderosoíssimos, cujo uso indevido pode se tornar destrutivo. Estamos vivenciando a destruição crescente do ambiente natural, da biodiversidade, da flora e da fauna, da poluição dos recursos aquáticos e da atmosfera, o colapso progressivo do equilíbrio climático, bem como outros excessos de limites e medidas em muitas dimensões da vida. O Santo e Grande Concílio da Igreja Ortodoxa (Creta, 2016) decretou acertada e esplendidamente que «o conhecimento científico não mobiliza a vontade moral do homem, que conhece os perigos, mas continua a agir como se não soubesse». (Encíclica , § 11).

É evidente que a proteção do bem comum, da integridade do meio ambiente natural, é responsabilidade comum de todos os habitantes da terra. O imperativo categórico contemporâneo para a humanidade é que vivamos sem destruir o meio ambiente. No entanto, enquanto a nível pessoal e ao nível de muitas comunidades, grupos, movimentos e organizações, há uma demonstração de grande sensibilidade e responsabilidade ecológica, as nações e os agentes económicos são incapazes - em nome das ambições geopolíticas e da «autonomia dos a economia» - adotar as decisões corretas para a proteção da criação e, em vez disso, cultivar a ilusão de que a pretensa «destruição ecológica global» é uma fabricação ideológica de movimentos ecológicos e que o ambiente natural tem o poder de se renovar.

O fato de, durante o período de pandemia do novo coronavírus Covid-19, com as restrições obrigatórias de deslocação, fechamento de indústrias e diminuição da atividade e produção industrial, observamos uma redução da poluição e estorvo da atmosfera, provando a natureza antropogênica da crise ecológica contemporânea. Tornou-se mais uma vez claro que a indústria, os meios de transporte contemporâneos, o automóvel e o avião, a prioridade não negociável dos indicadores econômicos e semelhantes, impactam negativamente o equilíbrio ambiental e que uma mudança de direção em vista de uma economia ecológica constitui um fator de inabalável necessidade. Não há progresso genuíno que se baseie na destruição do meio ambiente natural. É inconcebível que tomemos decisões econômicas sem levar em conta também suas consequências ecológicas. O desenvolvimento econômico não pode permanecer um pesadelo para a ecologia. Temos certeza de que existe uma forma alternativa de estruturação e desenvolvimento econômico, além do economicismo e da orientação da atividade econômica para a maximização do lucro. O futuro da humanidade não é o homo œconomicus.

O Patriarcado Ecumênico, que nas últimas décadas foi pioneiro no campo da proteção da criação, continuará suas iniciativas ecológicas, a organização de conferências ecológicas, a mobilização de seus fiéis e especialmente os jovens, a promoção da proteção do meio ambiente como um tema fundamental para o diálogo inter-religioso e as iniciativas comuns das religiões, os contatos com líderes políticos e instituições, a cooperação com organizações ambientalistas e movimentos ecológicos. É evidente que a colaboração para a proteção do meio ambiente cria vias adicionais de comunicação e possibilidades para novas ações comuns.

Repetimos que as atividades ambientais do Patriarcado Ecumênico são uma extensão de sua autoconsciência eclesiológica e não constituem uma simples reação circunstancial a um novo fenômeno. A própria vida da Igreja é uma ecologia aplicada. Os sacramentos da Igreja, toda a sua vida de culto, o seu ascetismo e vida comunitária, a vida quotidiana dos seus fiéis, expressam e geram o mais profundo respeito pela criação. A sensibilidade ecológica da Ortodoxia não foi criada, mas emergiu da crise ambiental contemporânea. A luta pela proteção da criação é uma dimensão central de nossa fé. O respeito pelo meio ambiente é um ato de doxologia do nome de Deus, enquanto a destruição da criação é uma ofensa ao Criador, totalmente irreconciliável com os princípios básicos da teologia cristã.

Muito ilustres irmãos e filhos muito amados,

Os valores ecológicos da tradição ortodoxa, precioso legado dos Padres, constituem uma barreira contra a cultura cujo fundamento axiológico é o domínio do homem sobre a natureza. A fé em Cristo inspira e fortalece o esforço humano mesmo diante dos imensos desafios. Na perspectiva da fé, podemos descobrir e avaliar não só as dimensões problemáticas, mas também as possibilidades e perspectivas positivas da civilização contemporânea. Apelamos aos jovens ortodoxos para que percebam o significado de viver como cristãos fiéis e pessoas contemporâneas. A fé no destino eterno do homem fortalece nosso testemunho no mundo.

Com este espírito, do Fanar, desejamos a todos um Novo Ano Eclesiástico propício e abençoado, frutífero em obras semelhantes às de Cristo, para o benefício de toda a criação e para a glória do sábio Criador de todas as coisas. E nós invocamos sobre todos, pelas intercessões da Toda-Santa Theotokos, a Pammakaristos (Θεοτόκος ἡΠαμμακάριστος), a graça e a misericórdia do Deus das maravilhas.

1o de setembro de 2020.
✠ Bartolomeu de Constantinopla Suplicante fervoroso de todos perante Deus


Fonte e tradução para português: ecclesia.com.br

Μήνυμα της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου για αρχή της Ινδίκτου (2020)


Ἀριθμ. Πρωτ. 529

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ
ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Προσφιλεῖς ἀδελφοί ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἀποτελεῖ κοινήν πεποίθησιν, ὅτι εἰς τήν ἐποχήν μας τό φυσικόν περιβάλλον ἀπειλεῖται ὅσον ποτέ ἄλλοτε εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος. Τό μέγεθος τῆς ἀπειλῆς ἀποκαλύπτεται εἰς τό γεγονός ὅτι τό διακύβευμα δέν εἶναι πλέον ἡ ποιότης τῆς ζωῆς, ἀλλά ἡ διατήρησις αὐτῆς εἰς τόν πλανήτην μας. Διά πρώτην φοράν εἰς τήν ἱστορίαν, ὁἄνθρωπος δύναται νά καταστρέψῃ τούς ὅρους τῆς ζωῆς ἐπί τῆς γῆς. Τά πυρηνικά ὅπλα εἶναι τό σύμβολον τοῦπρομηθεϊκοῦ τιτανισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἁπτή ἔκφρασις τοῦ «συμπλέγματος παντοδυναμίας» τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ».

Εἰς τήν χρῆσιν τῆς πηγαζούσης ἐκ τῆς ἐπιστήμης καί τῆς τεχνολογίας ἰσχύος, ἀποκαλύπτεται σήμερον ἡἀμφισημία τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἐπιστήμη ὑπηρετεῖ τήν ζωήν, συμβάλλει εἰς τήν πρόοδον, εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀσθενειῶν καί πολλῶν καταστάσεων αἱ ὁποῖαι ἐθεωροῦντο μέχρι σήμερον «μοιραῖαι», δημιουργεῖ νέας θετικάς προοπτικάς διά τό μέλλον. Ὅμως, ταυτοχρόνως, δίδει εἰς τόν ἄνθρωπον πανίσχυρα μέσα, ἡ κακή χρῆσις τῶν ὁποίων δύναται νά ἀποβῇ καταστροφική. Βιοῦμεν τήν ἐξελισσομένην καταστροφήν τοῦφυσικοῦ περιβάλλοντος, τῆς βιοποικιλότητος, τῆς χλωρίδος καί τῆς πανίδος, τήν ρύπανσιν τῶν ὑδατίνων πόρων καί τῆς ἀτμοσφαίρας, τήν προϊοῦσαν ἀνατροπήν τῆς κλιματικῆς ἰσορροπίας καί ἄλλας ὐπερβάσεις ὁρίων καί μέτρων εἰς πολλάς διαστάσεις τῆς ζωῆς. Ὀρθῶς καί προσφυῶς ἀπεφάνθη ἡ Αγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη 2016), ὅτι «ἡ ἐπιστημονική γνῶσις δέν κινητοποιεῖ τήν ἠθικήν βούλησιν τοῦἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος, καίτοι γνωρίζει τούς κινδύνους, συνεχίζει νά δρᾷ ὡς ἐάν δέν ἐγνώριζεν» (Ἐγκύκλιος, § 11).

Εἶναι προφανές ὅτι ἡ προστασία τοῦ κοινοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ ἀκεραίου φυσικοῦ περιβάλλοντος, εἶναι κοινή εὐθύνη ὅλων τῶν κατοίκων τῆς γῆς. Ἡ σύγχρονος κατηγορική προστακτική διά τήν ἀνθρωπότητα εἶναι νά ζῶμεν χωρίς νά καταστρέφωμεν τό περιβάλλον. Ἐνῶ ὅμως εἰς προσωπικόν ἐπίπεδον καί ἀπό πολλάς κοινότητας, ὁμάδας, κινήματα καί ὀργανώσεις ἐπιδεικνύεται μεγάλη εὐαισθησία καί οἰκολογική εὐθύνη, τά κράτη καί οἱ οἰκονομικοί παράγοντες ἀδυνατοῦν, ἐν ὀνόματι γεωπολιτικῶν σχεδιασμῶν καί τῆς «ἰδιονομίας τῆς οἰκονομίας», νά λάβουν τάς ὀρθάς ἀποφάσεις διά τήν προστασίαν τῆς κτίσεως καί καλλιεργοῦν τήν ψευδαίσθησιν ὅτι τά περί «παγκοσμίου οἰκολογικῆς καταστροφῆς» εἶναι ἰδεολόγημα τῶν οἰκολογικῶν κινημάτων καί ὅτι τό φυσικόν περιβάλλον ἔχει τήν δύναμιν νά ἀνανεώνεται ἀφ᾿ ἑαυτοῦ. Τό κρίσιμον ἐρώτημα, ὅμως, παραμένει: Πόσον θά ἀνθέξῃ ἡ φύσις τάς ἀκάρπους συζητήσεις καί τάς διασκέψεις, τήν περαιτέρω καθυστέρησιν εἰς τήν ἀνάληψιν ἀποφασιστικῶν δράσεων διά τήν προστασίαν της;

Τό γεγονός ὅτι κατά τήν διάρκειαν τῆς πανδημίας τοῦ νέου κορωνοϊοῦ Covid-19, μέ τόν ἐπιβληθέντα περιορισμόν τῶν μετακινήσεων, τό κλείσιμον ἐργοστασίων καί τήν μείωσιν τῆς βιομηχανικῆς δραστηριότητος καί παραγωγῆς, παρετηρήθη μείωσις τῶν ρύπων καί τῆς ἐπιβαρύνσεως τῆς ἀτμοσφαίρας, ἀπέδειξε τόν ἀνθρωπογενῆ χαρακτῆρα τῆς συγχρόνου οἰκολογικῆς κρίσεως. Κατέστη εκ νέου σαφές ὅτι ἡ βιομηχανία, ὁ σύγχρονος τρόπος μετακινήσεως, τό αὐτοκίνητον καί τό ἀεροπλάνον, ἡ ἀδιαπραγμάτευτος προτεραιότης τῶν οἰκονομικῶν δεικτῶν καί ἄλλα συναφῆ, ἐπῃρεάζουν ἀρνητικῶς τήν περιβαλλοντικήν ἰσορροπίαν καί ὅτι η ἀλλαγή πορείας πρός τήν κατεύθυνσιν μιᾶς οἰκολογικῆς οἰκονομίας ἀποτελεῖ ἀδήριτον ἀναγκαιότητα. Δέν ὑπάρχει ἀληθής πρόοδος, η ὁποία στηρίζεται εἰς τήν καταστροφήν τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Εἶναι ἀδιανόητον νά λαμβάνωνται οἰκονομικαί ἀποφάσεις χωρίς νά συνυπολογίζωνται αἱ οἰκολογικαί ἐπιπτώσεις των. Ἡ οἰκονομική ἀνάπτυξις δέν εἶναι δυνατόν νά παραμένῃ ἐφιάλτης διά τήν οἰκολογίαν. Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ὑπάρχει ἐναλλακτική ὁδός οἰκονομικῆς ὀργανώσεως καί ἀναπτύξεως ἔναντι τοῦ οἰκονομισμοῦ καί τοῦ προσανατολισμοῦ τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος εἰς τήν μεγιστοποίησιν τῆς κερδοφορίας. Τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος δέν εἶναι ὁ homo oeconomicus.

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον κατά τάς τελευταίας δεκαετίας πρωτοστατεῖ εἰς τόν χῶρον τῆς προστασίας τῆς κτίσεως, θά συνεχίσῃ τάς οἰκολογικάς του πρωτοβουλίας, τήν ὀργάνωσιν οἰκολογικῶν συνεδρίων, τήν κινητοποίησιν τῶν πιστῶν καί πρωτίστως τῆς νεολαίας, τήν ἀνάδειξιν τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος εἰς βασικόν θέμα τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου καί τῶν κοινῶν πρωτοβουλιῶν τῶν θρησκειῶν, τάς ἐπαφάς μέ πολιτικούς ἡγέτας καί θεσμούς, τήν συνεργασίαν μέ περιβαλλοντικάς ὀργανώσεις καί οἰκολογικά κινήματα. Εἶναι προφανές ὅτι ἡ σύμπραξις διά τήν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος δημιουργεῖ διαύλους ἐπικοινωνίας καί δυνατότητας διά νέας κοινάς δράσεις.

Ἐπαναλαμβάνομεν, ὅτι αἱ περιβαλλοντικαί δραστηριότητες τοῦ Οἰκουμε-νικοῦ Πατριαρχείου εἶναι προέκτασις τῆς ἐκκλησιολογικῆς αὐτοσυνειδησίας του καί δέν ἀποτελοῦν ἁπλῶς περιστασιακήν ἀντίδρασιν εἰς ἕν νέον φαινόμενον. Ἡ ἰδία ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐφηρμοσμένη οἰκολογία. Τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, σύνολος ἡλατρευτική ζωή, ὁ ἀσκητισμός καί ὁ κοινοτισμός, ἡ καθημερινότης τῶν πιστῶν, ἐκφράζουν καί παράγουν βαθύτατον σεβασμόν πρός τήν κτίσιν. Ἡ οἰκολογική εὐαισθησία τῆς Ὀρθοδοξίας δέν ἐδημιουργήθη, ἀλλά ἀνεδείχθη από τήν σύγχρονον περιβαλλοντικήν κρίσιν. Ὁ ἀγών διά τήν προστασίαν τῆς δημιουργίας εἶναι κεντρική διάστασις τῆς πίστεώς μας. Ὁ σεβασμός τοῦ περιβάλλοντος εἶναι ἔμπρακτος δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἡ καταστροφή τῆς κτίσεως εἶναι προσβολή τοῦ Δημιουργοῦ, ὅλως ἀσύμβατος μέ τάς βασικάς παραδοχάς τῆς χριστιανικῆς θεολογίας.

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα,

Αἱ οἰκοφιλικαί ἀξίαι τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως, ἡ πολύτιμος παρακατα-θήκη τῶν Πατέρων, ἀποτελοῦν ἀνάχωμα κατά τῆς κουλτούρας, ἀξιολογική βάσις τῆς ὁποίας εἶναι ἡ κυριαρχία τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς φύσεως. Ἡπίστις εἰς Χριστόν ἐμπνέει καί ἐνισχύει τήν ἀνθρωπίνην προσπάθειαν ἐνώπιον καί τῶν μεγίστων δυσκολιῶν. Ὑπό τό πρῖσμα τῆς πίστεως, δυνάμεθα νά ἀνακαλύπτωμεν καί νά ἀξιολογῶμεν ὄχι μόνον τάς προβληματικάς πτυχάς, ἀλλά καί τάς θετικάς δυνατότητας καί προοπτικάς τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ. Καλοῦμεν τούς ὀρθοδόξους νέους καί τάς νέας νά συνειδητοποιήσουν τήν σημασίαν τοῦ νά ζοῦν ὡς πιστοί χριστιανοί καί σύγχρονοι ἄνθρωποι. Ἡπίστις εἰς τόν αἰώνιον προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου κρατύνει τήν μαρτυρίαν μας ἐν τῷ κόσμῳ.

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, εὐχόμενοι ἐκ Φαναρίου πᾶσιν ὑμῖν αἴσιον καί παντευλόγητον τό νέον ἐκκλησιαστικόν ἔτος, καρποτόκον εἰς ἔργα χριστοπρεπῆ, ἐπ᾿ ἀγαθῷ τῆς κτίσεως ὅλης καί πρός δόξαν τοῦ πανσόφου Ποιητοῦ τῶν ἁπάντων, ἐπικαλούμεθα ἐφ᾿ ὑμᾶς, πρεσβείαις τῆς Παναγίας τῆς Παμμακα-ρίστου, τήν χάριν καί τό ἔλεος τοῦΘεοῦ τῶν θαυμασίων.
     
,βκ’ Σεπτεμβρίου α’
Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

jueves, 13 de agosto de 2020

Memoria de actividades de S.E. Policarpo en el mes de julio de 2020


01/07: Viajó a Atenas (Grecia).

03/07: Asistió en la iglesia parroquial de San Eleuterio Hieromártir de Atenas a la celebración nocturna de la Divina Liturgia que cada viernes se celebra en dicha parroquia ateniense.

04/07: Llegó a su ciudad natal de Lepanto (Náfpaktos).

05/07: Presidió en la iglesia parroquial de Santa Parasceve de Lepanto, su parroquia natal, la celebración del Oficio de Maitines, seguido por la Divina Liturgia Pontifical del Domingo IV de Mateo.

06/07: Se reunió en su despacho con el Emmo. Metropolita de Náfpaktos Ierótheos, con el cual almorzó. Estuvo representado por el Rvdmo. Archimandrita del Trono Ecuménico Demetrio, Vicario General, en la celebración de la Santa Misa que organizó la Conferencia Episcopal Española en la Catedral madrileña de Nuestra Señora la Real de la Almudena por el descanso del alma de las víctimas en España de la pandemia de Coronavirus, en presencia de nuestros Reyes.

11/07: Presidió desde el Trono Episcopal (corostasía) la celebración en la iglesia parroquial de Santa Parasceve de Náfpaktos del Oficio de Maitines y de la Divina Liturgia por la Fiesta de la Santa Gran Mártir Eufemia, patrona de nuestra Sacra Metrópolis, y del Santo Padre Sofronio (Zaharov) de Essex, recientemente canonizado. Por la noche, presidió en la Capilla de San Paísio el Hagiorita y Taumaturgo, situada en la Iglesia Catedral de San Demetrio de Náfpaktos, el Oficio de Maitines, seguido por la Divina Liturgia Pontifical nocturna, con motivo la Fiesta patronal de dicha capilla. La Capilla está dedicada a San Paísio el Hagiorita porque este pasó una parte de su servicio militar en la provincia de Náfpaktos.

12/07: Presidió en el Catolicón del sagrado Monasterio femenino de la Ssma. Madre de Dios de la Pronta Escucha, en la periferia de Náfpaktos, la celebración del Oficio de Maitines y de la Divina Liturgia del Domingo V de Mateo. Al mediodía, junto con el Metropolita Ierótheos de Náfpaktos, participó en el almuerzo festivo ofrecido por el Archidiácono de la S. Metrópolis de Náfpaktos Rvdo. Padre Paisio, con motivo de su fiesta Onomástica.

16/07: Copresidió, junto con el Emmo. Metropolita de Bréstena Teocleto, de la Iglesia de Grecia, la celebración de las Grandes Vísperas Solemnes y de la Artoclasía en la iglesia parroquial de Santa Marina Gran Mártir de Heliópolis (Atenas) con motivo de su Fiesta patronal.

17/07: Copresidió, junto con el Jerarca arriba mencionado de la Iglesia de Grecia, el Oficio de Maitines y concelebró con él la Divina Liturgia Pontifical en la iglesia parroquial ateniense arriba mencionada con ocasión de su Fiesta patronal. Después, acompañado por el Rector de dicha parroquia, el Rvdmo. Archimandrita Serafín, celebró el Oficio de Artoclasía en la Guardería parroquial, con motivo de la Fiesta de Santa Marina. Por la tarde presidió desde el Trono Episcopal (corostasía) en la misma iglesia la celebración de las Vísperas posfestivas de Santa Marina y la procesión del icono sagrado y las reliquias de la Santa Gran Mártir por la calles principales de Heliópolis.

18/07: Presidió desde el Trono Episcopal (corostasía) la celebración en el Catolicón del Sagrado Monasterio de los SS. Agustín de Hipona y Serafín de Sarov de Tríkorfon (S. Metrópolis de Fokís), cerca de Náfpaktos, de las Grandes Vísperas Solemnes y de la Artoclasía por la Fiesta del Traslado de las Reliquias Sagradas de San Serafín de Sarov, segundo patrono de dicho Monasterio. Seguidamente participó en la cena monástica festiva en el refectorio del Monasterio.

19/07: Presidió en el Catolicón del Monasterio arriba mencionado el Oficio de Maitines, seguido por la Divina Liturgia Pontifical del Domingo de los SS. Padres del IV Concilio Ecuménico y de la Fiesta de Traslado de las Reliquias Sagradas de San Serafín de Sarov, segundo patrono del Monasterio, teniendo como concelebrantes al Emmo. Metropolita de Fokís Teoctisto, ordinario del lugar, y al Excmo. Obispo de Rogón Filoteo, auxiliar del Arzobispado de Atenas. Seguidamente, junto con los dos Jerarcas arriba mencionados, participó en el almuerzo monástico festivo en el refectorio del Monasterio.

20/07: Presidió en la Capilla histórica del Santo Profeta Elías, situada en el Castillo Veneciano de Náfpaktos, que pertenece a su parroquia natal de Santa Parasceve, el Oficio de Maitines, seguido por la Divina Liturgia Pontifical y la Artoclasía con motivo de su Fiesta patronal.

21/07: Viajó a Leonídion, segunda sede de la S. Metrópolis de Mantinea y Kynuría (Peloponeso), donde visitó al Emmo. Metropolita de dicha Metrópolis Alejandro, ex Metropolita de Náfpaktos, con el cual almorzó.

24/07: Copresidió en la Iglesia Catedral de San Demetrio de Náfpaktos, junto con el Emmo. Metropolita del lugar Ierótheos, la celebración del Oficio Sagrado del Himno Acátisto (“Salutaciones”) a la SSma. Madre de Dios, que se celebró en todas las parroquias y monasterios de Grecia en aquella tarde como súplica a la SSma. Madre de Dios, patrona y protectora de la Ciudad de Constantinopla-Nueva Roma, con motivo la decisión del Presidente de Turquía de transformar la Gran Iglesia de Santa Sofía de museo en mezquita.

25/07: Copresidió en la iglesia parroquial de Santa Parasceve la Gran Mártir de Náfpaktos, su parroquia natal, junto con el Emmo. Metropolita del lugar Ierótheos, la celebración de las Grandes Vísperas Solemnes y de la Artoclasía con motivo su Fiesta patronal.

26/07: Presidió en la iglesia arriba mencionada el Oficio de Maitines, seguido por la Divina Liturgia Pontifical del Domingo VII de Mateo y de la Fiesta de Santa Parasceve la Gran Mártir, teniendo como concelebrante al Emmo. Metropolita de Náfpaktos Ierótheos. Al final de la Liturgia copresidió, junto con el Metropolita Ierótheos, el Oficio de Artoclasía por la salud y la prosperidad de todos los inmigrantes provenientes de la Provincia de Náfpaktos, y la Conmemoración de los Difuntos por el descanso del alma de todos los inmigrantes difuntos provenientes de la Provincia de Náfpaktos. Por la tarde presidió desde el Trono Episcopal (corostasía) la celebración, en la Capilla de San Pantaleón del pueblo cercano a Náfpaktos Antírrion, de la Grandes Vísperas Solemnes y de la Artoclasía con motivo su Fiesta patronal.

27/07: Presidió en la Iglesia Catedral de San Demetrio de Náfpaktos el Oficio de Maitines, seguido por la Divina Liturgia Pontifical con ocasión de la Fiesta del Santo Gran Mártir Pantaleón, Médico Taumaturgo.

30/07: Visitó en su despacho al Emmo. Metropolita de Náfpaktos Ierótheos para despedirse de él con motivo de su vuelta a España, y almorzó con él.

31/07: Visitó el Sagrado Monasterio de los SS. Agustín de Hipona y Serafín de Sarov en Tríkorfon, cerca de Náfpaktos, para despedirse del Abad y los monjes de dicho Monasterio con ocasión de su vuelta a España, y con ellos los almorzó. Por la noche regresó a Atenas.

sábado, 1 de agosto de 2020

Oficios del mes de agosto de 2020 en la Catedral de Madrid


SÁBADO 01/08
Vísperas del Domingo …………………………………. 19:00

DOMINGO 02/08
DOM. VIII DE MATEO; Traslado Rel. S. Esteban
Maitines …...................................................................... 09:30
Liturgia ..……………….……….................................... 10:45

LUNES 03/08
Súplica a la SSma. Madre de Dios …….……..……….. 19:00

MARTES 04/08
Súplica a la SSma. Madre de Dios ……..…….……….. 19:00

MIÉRCOLES 05/08
Vísperas por la Fiesta de la Transfiguración ………….. 19:00

JUEVES 06/08
LA TRANSFIGURACIÓN DE NUESTRO SEÑOR 
Liturgia ……………..…………………...………….…. 10:15
Bendición de los Frutos ………..……………………… 11:15
Súplica a la SSma. Madre de Dios ……………………. 19:00

VIERNES 07/08
Súplica a la SSma. Madre de Dios ……...……….……. 19:00

SÁBADO 08/08
Vísperas del Domingo ……....….………….………….. 19.00

DOMINGO 09/08
DOM. IX DE MATEO; San Matías Apóstol; S. Pantaleón gran mártir médico taumaturgo (viejo cal.)
Maitines ……....…...………………………….……….. 09:30
Liturgia …………...…………………………………… 10:45

LUNES 10/08
Súplica a la SSma. Madre de Dios ……………………. 19:00

MARTES 11/08
Súplica a la SSma. Madre de Dios ………….………… 19:00

MIÉRCOLES 12/08
Súplica a la SS. Madre de Dios ……...……………….. 19:00

JUEVES 13/08
Súplica a la SSma. Madre de Dios ………...………….. 19:00

VIERNES 14/08
Vísperas por la Fiesta de la Dormición …..................… 19:00

SÁBADO 15/08
LA DORMICIÓN DE LA SSMA. MADRE DE DIOS
Maitines …....…….………………………………...….. 09:30
Liturgia ……...…..……………………………….……. 10:45
Oficio Epitafio a la SSma. Madre de Dios ………...….. 12:00
Vísperas del Domingo ….……..………………………. 19:00

DOMINGO 16/08
DOM. X DE MATEO; S. Mandilion de Nuestro Señor
Maitines ……….………………………………………. 09:30
Liturgia ……......………………………………………. 10:45                                      

MIÉRCOLES 19/08
LA TRANSFIGURACIÓN DEL SEÑOR (viejo cal.)
Liturgia …………………...…………………………… 10:15
Bendición de los Frutos ……….….…………………… 11:15                                      

SÁBADO 22/08
Vísperas del Domingo ……………..…......…………… 19:00

DOMINGO 23/08
DOM. XI DE MATEO; Despedida Fiesta de Dormición
Maitines ……..…..….………………………………… 09:30
Liturgia …......….…..……………….………………… 10:45

VIERNES 28/08
DORMICIÓN DE NUESTRA SEÑORA (viejo cal.)
Liturgia ……...………...………………………………. 10:15
ÓLEO SANTO ……………………………………… 19:00

SÁBADO 29/08
MARTIRIO DE SAN JUAN BAUTISTA (ayuno)
Liturgia ……….…….…………………………….…… 10:15
Vísperas del Domingo …………..…….………………. 19:00

DOMINGO 31/08
Maitines …………………..…..……………….………. 09:30
Liturgia ……….…………...………………………….. 10:45
                                   
ADEMÁS, DIVINA LITURGIA EN UCRANIANO CADA DOMINGO A LAS 13:00 HORAS
¡A TODOS FELIZ PASCUA DE VERANO!